Późne macierzyństwo
Kiedy starszy człowiek chce mieć dziecko, bo nie ma żadnego, a dochodzi do wniosku, ze musi coś po sobie na ziemi zostawić, to porywa się na bardzo ambitne przedsięwzięcie. Trudno pięćdziesięciolatkowi wychować dziecko. Poza tym skazuje je na przedwczesne osierocenie, bo ryzyko zawału serca w tym wieku jest wysokie nawet jeśli ów pięćdziesięciolatek dbał o siebie. Przykładem jest pewien naukowiec, który całe życie poświęcił pracy naukowej, jednak w pewnym momencie swojego życia uznał, że potrzebuje potomka. Zona nie sprzeciwiała się nigdy temu, że nie mają dzieci. Po urodzeniu dziecka trzeba pracować, a starszej kobiecie ciężko jest pogodzić prace i wychowywanie dziecko zwłaszcza jeśli mąż też pracuje. Jeśli obje rodzice są już na emeryturze, sytuacja jest lepsza, ale niem aja oni już z racji swojego wieku tyle siły, energii i cierpliwości dla małego bobasa. Kobieta w starszym wieku, która decyduje się na późne macierzyństwo, musi liczyć się też z możliwością ze dziecko będzie jednak chore.
To, czy dziecko chętnie będzie poznawało świat, stosowało różne kombinacje, zależy nie tylko od jego wieku, płci, doświadczenia w eksplorowaniu przedmiotów ale tez od tego, jakie kontakty wiążą go z jego opiekunami. Dobre relacje emocjonalne miedzy dzieckiem a rodzicem stanowią podstawę badawczej aktywności dziecka. ważne jest tez stosowanie odpowiednich strategii skupiających uwagę dziecka na obiektach i zdarzeniach w otoczeniu. Można postukiwać,wskazywać, kierować ręką dziecka na obiekty w otoczeniu. Tanie metody wykazują większą skuteczność niż mówienie, nawoływanie, tłumaczenie w tym wieku. Jeżeli dziecku brak kontaktów społecznych, jest wyizolowane od bodźców ludzkich, będzie ono bardziej interesowało się odkrywaniu ludzi, poznawaniu ich sposobu funkcjonowania, chętniej będzie ich obserwowało. u podstaw zachowań eksploracyjnych leży odkrycie, że ludzie różnią się od przedmiotów. w piątym miesiącu dziecko odróżnia emocje piszące się na twarzach, które obserwuje. z wiekiem coraz chętniej bada świat słowami.
Niektórzy twierdza, ze nieważne jest, czy matka czy ojciec są już starzy, ale to, jak się czują i czy robą z siebie staruszków. Dziadkowie rozpieszczają sobie dzieci, a ojcowie stawiają przed nimi wymagania, wychowują. Dziadkowie sa potrzebni dzieciom, bo tylko z nimi dziecko może zaspokoić całkowicie swoją potrzebę bezgranicznej i bezwarunkowej miłości wbrew pozorom, ale bez rodziców dziecko nigdy nie zdobędzie samodzielności potrzebnej do szczęśliwego, wartościowego życia.