Tora traktowana jest jako Prawo Boże, przekazane przez Mojżesza ludowi Izraela. Zawarte jest ono w pięciu księgach Mojżesza, zwanych pentatekch. Tora jest nie tylko prawem, jest też nauką. Do dogmatów judaizmu należy też wiara, że Tora pochodzi od Boga, a Mojżesz ustalił jej kształt. Żydzi utrzymują, że Mojżesz przekazał Torę za jednym razem i tylko on jest jej przekazicielem. Judaizm wyznaje pogląd, że Tory nie da się zastąpić lub zmienić, gdyż jest ona objawieniem przykazań ustalonych przez samego Boga. Tora została dana ludziom, aby służyć ich oszczędzaniu. Tradycja przyjmuje, że Mojżesz otrzymał pierwotnie 613 przykazań. Liczba 613 ma znaczenie symboliczne. Wszystkie zakazy i nakazy w niej zawarte odpowiadają 613 literom dekalogu, czyli dziesięciu przykazań. Tora stanowi też porządek stworzenia, dlatego spina Tora uzupełnia przekaz ustny. W pismach stale pojawiają się wezwania do zachowania prawa. Mówi się, że Bóg wybaczy wszystko oprócz zaniedbania Tory.
Pod względem religijnym żydowscy chłopscy uzyskują pełnoletność w wieku 13 lat, natomiast dziewczynki w wieku 12 lat. Dojrzałość ta daje chłopcom prawo do czytania w synagodze Tory. Synagoga stanowi religijne centrum żydowskiej wspólnoty. Jest miejscem odprawiania nabożeństw. W widocznym miejscu synagogi stoi podium, służące do czytania Tory. Czyta się ją po hebrajsku. Według wiaty żydowskiej, Bóg zawsze słucha modlitwy i zawsze na nią odpowiada. Modlitwę traktuje się jako rozmowę z Bogiem, w której człowiek wyraża swe prośby i swą wdzięczność. Trzeba się modlić z wewnętrznym przekonaniem, o stałej porze i zgodnie z określonymi zasadami. Istnieją trzy pory modlitwy: rano, południe i wieczór. Główną modlitwą poranna i wieczorną jest Szema. Obok modlitwy rytualnej istnieje też osobista, zwana służbą serca. Podczas rozmowy, która rozumiana jest jako rozmowa z Bogiem, człowiek przechodzi od monologu do dialogu, stanowiącego odpowiednik rozmowy Boga z człowiekiem.
Kalendarz żydowski obejmuje 354 dni, które dopasowuje się do roku słonecznego. Rok zaczyna się od dziesięciu "strasznych dni", które przeznaczone są na pokutę. Nowy rok zwany Dniem Sądu. W niebie wówczas otwierane są księgi i każde stworzenie, jest oceniane. Dmie się również w barani róg, który ma przypominać o sądzie i pokucie. Dzień pojednania jest dniem ścisłego postu i odpoczynku. Na znak nawrócenia, wierni noszą tego dnia białą szatę, również synagoga przyozdobiona jest na biało. Liturgia składa się z wyznawania grzechów i modlitw o to by Bóg udzielił przebaczenia. Ważnym żydowskim świętem jest święto Namiotów, po którym następuje święto Radości Tory. Chanukka to ośmiodniowe święto świateł, przypadające na czas zimowego przesilenia. Upamiętnia ono wydarzenia po zbezczeszczeniu świątyni Jerozolimskiej. Wyświęcono ją ponownie przez rozpalanie ofiarnego dnia. Chanukka łączy się z cudem, polegającym na tym, że dzbanek oliwny, który zachował rytualną czystość, płonął przez wszystkie osiem dni uroczystości.