W Żydowskim pojęciu Boga, kryje się stwierdzenie o jego absolutnej niepowtarzalności i jedności. Najważniejszy werset w Biblii mówi, iż Bóg jest Panem jedynym, a słowa te pełnią w judaizmie rolę wyznania wiary i głównej modlitwy. Jedno z imion Boga brzmi "wieczny" i oznacza jego wszechobecność Jahwe sam podkreśla, że nie ma początku ano końca, dlatego nie jest on tylko Bogiem i stwórcą, lecz także zbawicielem, który nadchodzi na końcu czasów. W judaizmie istnieje przykazanie zabraniające sporządzania wizerunków Boga, ma to bronić przed pokusą użycia Jego wizerunku. Człowiek może wzywać Boga, nie może go jednak nazywać, gdyż to ograniczałoby byt stwórcy. W biblii obok imienia Jahwe znajdujemy także imiona Jehowa, Adonaj, El lub Alohim. Nieoderwalnym elementem monoteizmu żydowskiego jest uniwersalizm Boga. Ukazuje się on pod różnymi postaciami, a mimo to jest niepodzielny. Jako Pan wymagający stawia przed człowiekiem przykazania moralne i wymaga ich spełnienia. Składanie ofiar nie wystarcza do wypełnienia przykazań. Bóg wie o wszystkich uczynkach człowieka, i ukazuje dobro tym, którzy szanują Jego prawo.
Żydowskie pojęcie człowieka opiera się na słowach Biblii, mówiących, że człowiek powstał na obraz i podobieństwo, jest mowa również o tym, że człowiek został ulepiony z prochu ziemi, a Bóg tchnął w niego życie. W Księdze Rodzaju człowiek zostaje stworzony także jako mężczyzna i kobieta. Judaizm definiuje człowieka jako "uznanego przez Boga". Ogromne znaczenie ma istniejąca w człowieku gotowość przyjęcia działania Boga. Jest on zobowiązany do przestrzegania ustanowionego przez stwórcę prawa i porządku świata. Przez przestrzeganie nakazów moralnych musi zaświadczyć, że jest godzien być partnerem Boga i żyć w świecie przez Niego stworzonym. Człowiek jest odpowiedzialny za swoje czyny i ma możliwość dokonywania wyborów. Dużą wagę judaizm przykłada też do pracy człowieka. Jednakże w szabat i dni świąteczne należy oddawać się odpoczynkowi i rozmyślaniom. Człowieka poznaje się i osądza po jego czynach, oraz postawie moralnej. Jego głównym dążeniem powinno być naśladowanie Boga i przestrzeganie Jego praw. Grzech zaś jest buntem przeciwko Jahwe i poniżenie prawdziwej natury człowieka. Stary testament ukazuje wiele sytuacji, w których dochodziło do buntu przeciw Bogu, a następnie do osądzenia grzeszników.
Prorocy w nauce judaizmu, uważanie są za wybranych przez Boga, głosicieli słowa Bożego. Hebrajskie słowo "nabi" oznacza "wołającego" w imieniu Jahwe, lub też "powołanego" przez Pana głosiciela. Księgi prorockie stoją w hierarchii zaraz po Torze. W judaizmie dar proroctwa uważany jest za szczególny dowód łaski Boga. Prorocy są, więc natchnieni przez ducha lub dowód łaski Boga. W relacjach Starego Testamentu podkreślony jest nagły i niespodziewany charakter wybrania proroka. Za pierwszego wybrańca Boga uważa się Abrahama. Prorocy zawsze stanowią wspólnotę, przed koniecznością podjęcia jakiejś decyzji. Ich słowa zawierają kierowane do ludu żądanie o uznanie jednego Boga Jahwe. Wielu z nich przedstawia też apokaliptyczne wizje sądu Bożego. Jeśli człowiek nie miałby możliwości opowiedzenia się za lub przeciwko słowu Bożemu, rola proroków, nawołujących do nawrócenia byłaby zbędna. Słowa ich łączy się z Żydowską tradycją zbawienia. Dzieje się tak w zapowiedziach nadejścia nowych czasów.